İçimi Isıtabilecek Biri İçime Girmese De Olur

  Hava eksi bilmem kaç derece, kıçım donuyor ama beni asıl üşüten yalnızlık. Kimse yok yanımda şu soğukta beni saracak. o kadar seksi hatunum, etrafımda, hayatımda o kadar sözde adam var ama üşümeme çare olan yok.

Isıtılmak istiyorum ama nasıl? Battaniyenin altında, elimde kumanda, üzerimde sabahlık şeklinde yün bir hırka seksi olmaktan uzak ufak tefek bir kadınım şu an. Kapım çalsa beni benden alan, beni kendime getiren biri gelse bir anda bak nasıl da Madam Marin formumu alırım. Yok mu aday? ohooo. bir telefonuma bakar, çok var ama üşeniyorum yahu bu soğukta soyunmaya.

Ben soyunmadan ısıtılmak istiyorum. Bir sözle, bir bakışla, güzel bir jestle. yanımda olduğunu bildiğim, beni düşündüğünü, merak ettiğini hissettiğim birinin sıcaklığıyla ısınmak istiyorum. Varsın uzakta olsun, böyle ısıtsın yeter. Ten tene değmeden de temas olur, yoksa herkes sevişir, herkes ısınır asıl mesele içine girmeden içini ısıtabileni bulmakta. Yoksa  sürtünme kuvvetiyle ısınmak tabii ki mümkün. 

İlk Buluşmada Sevişmek Ya Da Sevişmemek

 Randevuyu ayarladı şaka maka arkadaşım, evimin yakınındaki kafe de buluşucaz. Yağmur da yağıyor şakır şakır, mırın kırın ediyorum telefonda.

" İş çıkışı gelecek çocuk sakın ekme ve ilk buluşmada sevişme!"
" Ne sevişmesi ya, ben buluşmayı zor kabul ettim. Bir kahve içer dehlerim, hiç havamda değilim."

Buluşma saatinde, kafedeyim. Nasıl tanıycam ben bu çocuğu? Telefonumu vermiş arkadaşım, gelince arayacakmış. Kapıdan her girene acaba bu mu diye mal mal bakıyorum. Onlar da bana neden bu hatun bize bakıyor diye mal mal bakıyor. Bir mallıktır gidiyor.
Arkadaşımın sakın ilk buluşmada sevişme demesi geliyor aklıma. Bir şehir efsanesidir, ilk buluşmada sevişirsen adam sana bağlanmaz, aşık olmaz ve ilişkiyi ciddiye almaz. Bence doğru değil, ilk buluşmada yattığım ve süren çok ilişkim oldu. Hemen biten ve bir daha görmeye dayanamadığım ilişkilerim de oldu. Hangisi doğru? Bu teori işliyor mu işlemiyor mu? Amaan neyse Ali kemal'le yatmaya niyetim yok zaten isme bak yaa.
Ve geliyor, telefonumu kafeye girmeden çaldırıyor, ben açtığımda ise tepemde dikiliyor. Atletik vücutlu, gözlüklü, genç ( Evet benden genç) güler yüzlü, kesinlikle sarışın olmayan bir adam. Ali Kemal, hoş bir adam ama sevgili olmak şöyle dursun bir daha buluşmayı düşünmüyorum. Havadan sudan, ordan burdan konuşuyoruz kahve içimi boyunca. Ben de yağmur daha hızlanmadan, gerçi daha ne kadar hızlanacaksa bir an önce eve dönmek istiyorum. Ve olmaması gereken bir şey oluyor. Ali Kemal gülüyor. Gülünce de yanağında içine düşüp kaybolmak istediğim bir çukur oluşuyor. İşte ben buna dayanamam. Güzel gülen, gülünce gözleri çekikleşen, bir de üzerine gamzesi beliren erkeğe...

Evet, ilk buluşmada sevişmek doğru değil aslında, arkadaşıma katılıyorum ama bu kurala uyuyor muyum? Hayır. "Bir fincan kahve daha? Ama benim evimde." diyorum...

Eskiden Sevdiğim Adamlar Gibi ( Kanar Durur İçimde Bir Alagül)

 Depresif bir ruh hali içindeyim. içimden sevişmek bile gelmiyor. Bu durum beni endişelendirse de bir anlamda bu durağanlıktan hoşlandığımı fark ettim. Kimseyle görüşmüyorum. Çalan telefonlara bakmıyorum. Facebook ve e- maillerde bana yazılanları cevaplamıyorum.

kapım çalıyor bir sabah. Söylene söylene açıyorum. Gelen Cihan. Makyajsız, saçlarım dağılmış bir halde sözlü Cihan'ın karşısındayım.

" Merak ettim seni." Diyor. Gözleri yavru köpek bakışlı Cihan.
" İyiyim merak etme."
" Görünmüyorsun ortalarda. Bloguna da bir şeyler yazmıyorsun."
" Kimliğim ifşa olduktan sonra anlamsız geldi yazmak."
" Olmaz öyle, yaz, çık, dolaş, yaşa. Sen ortalarda olmayınca, nefessiz kalıyorum."

Duyan da her gün beraberiz sanacak. bu sözlerden etkileneceğimi düşünüyorsa Madam Marin'i hiç tanımamış demektir.

" Bir kaç gündür iyi hissetmiyordum, ama şimdi iyiyim. tatile gidicem yakında hatta, merak etme."
 Kendi soğukluğumdan kendim etkilendim. isteyince amma soğuk oluyormuşum ben yahu.

" Tamam, ben seni rahatsız etmeyeyim."

İçeri gel desem gelecek, ama hiç halim yok. Ne bu halde misafir ağırlarım ne de eskiden hoşlandığım şimdi ise sadece içimi sızlatan Cihan'la uğraşabilirim. Aklım hala Evren'de mi? Belki... kapıyı kapatmadan önce, kapının üzerindeki sepette duran kırmızı gülü görüyorum. Cihan, bir kaç merdiveni çıkmış bile, seslenince geri iniyor.
" Bunları kapıma sen mi bırakıyorsun?"
" Hayır, bunu daha önce de sormuştun."

Bozulmuş belli ki, sözlüsüe gitsin tamir olsun.

" Tamam, görüşürüz."

uzanıp gülü alıyorum. Güzel bir kırmızı gül, dikeni parmağıma batıyor, küçük bir damla kan beliriyor ruhumda ve bana eskiden sevdiğim bir şarkıyı hatırlatıyor, eskiden sevdiğim adamlar gibi...