Tavşanlar Gibi...

 Ali Kemal'le sarılmış uyuyoruz. Daha doğrusu o bana arkamdan sarılmış uyuyor. Tanıdık bir ses dipten dipten konuşmaya başlıyor.
" Kaç yaşında bu oğlan?" içimdeki ses uyumamış. Ne zamandır da konuşmuyordu, dili şişmiştir.
" Bilmem sormadım, iyi sevişiyor ama."
" Küçük bu senden." Haspam sanki benimle aynı yaşta değil.
" Küçük olsun daha iyi hem ben öyle severim bilmiyorsun sanki."
" Hemen yattın çocukla, bir kaç gün dayanamadın."
" Gamzesi vardı ne yapayım."
" Gamze kim? Grup mu yaptınız yoksa?"
Gülüyorum, bu iç sesim neyse kesinlikle benden bağımsız bir organizma ya da ben full deliyim. Gülüşüme Ali Kemal uyanıyor.
" Ne oldu?"
" Hiç, aklıma bir şey geldi."
" Bana da söyle ben de güleyim."
" Unuttum bile boş ver."
" Yalancı tavşan." Gülüyor ve yine gözleri çekikleşip yanağındaki çukur meydana çıkıyor. Dilimi yanağındaki çukura sokuyorum, o gece bir kaç kez yaptığım gibi. İçimdeki cadı konuşuyor.

" Aşık olayım deme elin bebesine."
" Yok artık."
" Kaç yaşında bu? Yanına al bak büyüt bari."
" O kadar da değil ya."
" Bir tur daha atalım mı minik tavşan?" Diyor Ali Kemal, gülen sevimli yüzüyle.
" Bu hatun sana tur bindirir sen merak etme bebecik. Tavşanlar gibi çiftleşir durursunuz." Diyor içimdeki cadı. Ben yine gülüyorum.
" Neye gülüyorsun ya?"
" Sus artık ne olur." Diyorum sesli. Tabii kast ettiğim içimdeki cadı ama Ali Kemal, kendisine diyorum sanıyor ya da deli olduğumu anlıyor bilemiyorum. Biz bir tur daha atıyoruz...