Bana Çiçek Alma G Noktamı Bul

 Bugün herkes pek bir sevgi pıtırcığıydı malum 14 Şubat Sevgililer Günü. Elinde gülü, çiçek demeti, Migrostan alınma orkideleriyle sokaktaki insanlar sevmek için yaratılmış edasında salınıyorlardı. kapitalist düzen bu kardeşim diye kızanlar daha çok düzebilecekleri biri olmadığından öfkelilerdi bu güne.14 Şubat'ın tarihi hikayesini herkesin bildiğini sanmıyorum ama şimdi rahmetli aziz Valentine nin hayatını anlatamayacağım açın Googledan bakın.

Bugün kimseyle konuşmak, görüşmek istemediğim için günün büyük bir kısmını telefonum kapalı geçirdim. Alacaklarım vardı, dışarı çıktım. Birkaç arkadaşımla kahve, muhabbet yaptım, annemle aram son günlerde kötüydü yine kıyamadım ona çiçek aldım ve çiçek aldığım dükkanda bir adama rastladım. Almış eline iki demet çiçek bana hangisi daha güzel diye sordu. Ben de hangi rengi daha çok sever? Diye sordum hayatındaki hatunu kast ederek. Morla pembe galiba dedi. Elindeki demetlerden birinde pembe ağırlıkta, birinde mor yani ikisinden birini seçmek zorunda. Seçimi siz yapın ikisi de olur dedim. Ama onu mutlu etmek istiyorum dedi. Ben ne desem beğenirsiniz, ağzımdan fırt diye fırladı bunun için önce g noktasını bulun dedim. Adam, başladı mı gülmeye, neyse ki kendini müthiş sanan kekolardan değildi, o gülünce ben de güldüm ama utanmıştım da. Ben en iyisi bunu alayım, g noktası için şansım düşük dedi ve mor ağırlıklı olan buketi seçti. Ben sadece gülümsedim, anneme aldığım çiçeği ödedim ve dükkandan kaçtım. Yol boyunca içimdeki kaltak beynimi yedi. Başına vurdu tabii tanımadığın adamlara söylediğine bak. Madem o kadar yalnızsın kaçırma hayatındakileri, senin yüzünden ben de yalnızım. Hadi ara birini de akşam gelsin. Susmadı arkadaş, susmadı. Ben de aradım benim lick buddy i bari o gelsin diye hem evlen benimle bak hemen boşarım karımı, zaten boşanıcaz deyip duruyor ya hani. Aradım açtı, Emre'cim nasılsın dedim, arkadan karının sesi kim o, kimmiş, kadın mı o? Neden aramış? Hasssstir. Emre de idare etmeye çalışıyor evet Marincim toplantı var, ben sana haber vericem diye. Karı tutturdu telefonu bana ver diye, korktum kapattım acayip çirkef belli. E hani boşuyordun bu ne korku Emre Efendi? Oldu mu bak aradım ne oldu diye kızdım içimdeki cadıya. Başkasını ara dedi, bu saat oldu daha aramadım, gece daha bitmedi bakalım o mu galip gelecek ben mi? 

Hayatıma Başka Murat Girmedi

 Madem bugün #tbt günü ben de bir anımı anlatayım size. Hazır daha 14 Şubat'ın etkisi altındayken bir 14 Şubat anısı geliyor: On altı yaşında falanım, bir sevgilim var adı Murat. İlginçtir ülkede çok olmasına ve benim de çok sevgilim olmasına rağmen, başka Murat girmedi hayatıma. Neyse biz görüşüyoruz bununla, hem okuyup hem çalışan biraz zor durumda bir çocuk. Benim de aklımın beş karış havada olduğu dönemler, başka bir arkadaşım da bunun yakın arkadaşıyla çıkıyor. 14 Şubat için biz iki kız planlar yapıyoruz, şuraya gideriz, böyle yaparız falan diye. Ben hediyesini aldım ne olduğunu şimdi nedense hatırlayamıyorum. 14 Şubat geldi çattı, bu yok. Nasıl sinir oldum, neymiş annesi hastaymış. Günler geçti, ne arıyor ne geliyor... Ben anladım ki bununla olan aşkımız bir hikaye, güzel de öpüyordu halbuki diye üzülüyorum, birkaç gün sonra ortaya çıktı. Meğerse annesi intihar etmiş ama ölmemiş. Ben geçmiş olsun dedim, sonra da hevesle hediyesini verdim ve kendi hediyemi bekledim. Beğendiğim bir peluş ördek vardı, onu almış. "Eee nerede?" "Evde" "getirsene" "annem çok sevdi onu ya" Eh başlayacağım ama annesine, bu ne arıza çıkartan bir kadın çıktı böyle. Babası bunları terk mi etmiş ne olmuş, sorunlu bir dönemdeler kısaca. Benimse tek derdim 14 Şubat'ı hakkıyla kutlamak. On dördü falanda kalmadı Şubatın, neredeyse sonundayız ama olsun, hediyemi aldım, geç de olsa kutladım diyeceğim; nasıl taktıysam o zaman bu güne. Çocuk en sonunda kızdı. "Sen ne duygusuz kızsın, annem intihar etti diyorum, nasıl diye bile sormuyorsun. Hala kötü evde yatıyor, morali çok bozuk, yine yapar diye korkuyorum, yalnız bırakamıyorum" dedi. Ben de anladım ki bu ilişki hiçbir zaman istediğim yere gitmeyecek çünkü anne sorunlu, hayatı sorunlu, bense o zamanlar sığ ve umursamazım. "O zaman biz artık görüşmeyelim, sana annenle iyi şanslar." gibi bir şeyler söyleyip terk ettim, bir daha da aramadım Murat'ı. Bana kendince laf soktu, ders çalış belki üniversiteyi kazanırsın diye; kazanamam sanmıştı, kazandım. Ona ne oldu, annesi yine intihar etti mi, yoksa düzeldi mi bilmiyorum. Galiba o Murat'ın ahını aldım, hayatıma başka Murat girmedi ve hiç romantik bir 14 Şubat geçirmedim. Mutlaka bir aksilik, pürüz, ya da engel çıktı. Sevgilim hep vardı ama aklım başkasındaydı, galiba lanetlendim ben...

Bana Bir Aşk Yetmez

 Doksanlarda bir reklam vardı hani; Bana bir aşk yetmez, bana bir daha aşık olmalısın, sonra bir daha, sonra bir daha... O kuşağın çocuğuyuz biz. Tekrar tekrar aşık olduk, söz dinlemeyi sevdik.
Tepe taklak da olduk orgazm da...
Acısına eyvallah, yokluğuna ya sabır, hayaline otuz bir çektik sevgilinin.
Sevgili dedik, sevdik, seviştik...
Aşka saygı duyduk, bazen de yattık kalktık, unuttuk.
Kaç ten geçti üstümüzden, kaç ezbere sevişme.
Aşkın en masumunu da en fettanını da gördük.
Ölümsüz aşk dedik, derimize gömdük. Madem ki ölmedik bu yıl da 14 Şubat'ı gördük, kutlayalım...
Vardır elbet bir yerde adımı sayıklayanım, kokumu hatırlayanım...

Not: Kanalıma video ekledim, çok daha güzelleri, uzunları ve farklıları olacak, biraz zaman verin bana ve takipte  kalın lütfen. Sevgililer gününüz kutlu olsun...

https://www.youtube.com/watch?v=a_Lz92to-J8